جراحی فیستول با حفظ اسفنکتر

 

میزان اختلال در کنترل گاز و موفوع بعد از عمل فیستولوتومی 18 -52 درصد است.علاوه بر پیچیدگی فیستول میزان بی اختیاری در زنا ن، افراد مسن و نیز کسانی که از قبل بی اختیاری داشته اند بیشتر دیده میشود.لذا در این گروهها انجام جراحی اب حفظ اسفنکتر ضروری به نظر می رسد. این روشها عبارتند از:

 1—تعبیه ستون  2- چسب فیبرینی  3- پلاگ  4- استفاده از فلاپ رکتال  5- LIFT

ستون

موارد استفاده عبارتند از: فیستولهای High transsphincteric ، سوپرا اسفنکتریک و اکسترا اسفنکتریک، مبتلایان به ایدز با اختلال در ترمیم زخم، فیستولهای انتریور در خانمها، بیماری کرون، فیستولهای همراه با آبسه های وسیع، فیستولهای متعدد، افراد مسن و بیماران با ریسک بالای بی اختیاری.

جهت تعبیه ستون قسمت اکسترا اسفنکتریک فیستول اکسزیون میشود. سپس سوراخ داخلی و کریپت مبتلا و نیز فسمتهای سطحی اسفنکتر خارجی برداشته میشود. ستون از قسمت عمیق اسفنکتر خارجی رد میشود. یا گره را روی اسفنکتر محکم میکنیم(cutting seton) یا به صورت شل گره میزنیم(loos seton). با دستکاری مکرر ستون حین شستشوی زخم توسط بیمار، تراکت به قسمت سطحی تر منتقل میشود و بعد از 6-8 هفته یا ستون را خارج میکنیم، یا فیستولوتومی میکنیم یا ستون جدید تعبیه میکنیم ( بستگی به عمق تراکت باقی مانده دارد)

میزان عود با ستون 0-29 درصد و میزان بی اختیاری 40-70 درصد گزارش شده است.

 

چسب فیبرینی

میزان موفقیت آن 14-85 درصد گزارش شده است. بیشترین حسن آن عدم تاثیر روی اختیار و امکان استفاده مکرر از آن است.از عوامل شکست این تکنیک میتوان به طول کوتاه تراکت و عدم کورتاژ نسج گرانولاسیون اشاره کرد.

 

پلاگ

از بافت زیر مخاطی روده خوک تهیه میشود. پس از شستشوی تراکت با آب اکسیژنه رقیق شدهبا استفاده از پروب پلاگ به داخل تراکت هدایت و فیکس میشود. میزان موفقیت آن طبق آخرین مطالعه در کانادا 54 درصد  در بیماران غیر کرونی گزارش شده است. این روش در فیستول با طول تراکت کوتاه و بیماران کرون خیلی موفقیت آمیز نیست .

 

فلاپ رکتال

در فیستولهای انتریور در خانمها، بیماران مبتلا به IBD، فیستولهای سوپرااسفنکتریک، فیستولهای متعدد یا عود کرده میتوان جهت حفظ اسفنکتر از فلاپ رکتال استفاده نمود.پس از پرپ کامل مکانیکی و شیمیائی ، تراکت فیستول مشخص و سوراخ داخلی اکسزیون میشود. سپس یک فلاپ شامل مخاط و زیر مخاط و قسمتی از اسفنکتر داخلی به شکل ذوزنقه ( قاعده آن دو برابر آپکس) بلند نموده ، سوراخ داخلی با نخ قابل جذب سوچر شده و فلاپ را تا یک سانتیمتر زیر سوراخ داخلی انتفال و با نخ قابل جذب سوچر میکنیم. میزان موفقیت این روش 75 درصد و میزان بی اختیاری بین 0-10 درصد گزارش شده است.از عوامل موثر در شکست ای روش میتوان به بیماری کرون، مصرف استروئید و کشیدن سیگار اشاره کرد.

 

LIFT

 

در این روش تراکت فیستول در فضای بین اسفنکتری بسته شده، سوراخ داخلی سوچر و قسمت اکسترا اسفنکتریک تراکت اکسزیون میشود.

میزان موفقیت با این روش در آخرین مطالعه توسط آقای آبکاریان در شیکاگو 74 درصد گزارش شده است.